คีย์เวิร์ดไทยปนอังกฤษ ทับศัพท์ และสะกดผิด: ควรทำหน้ารองรับกี่แบบ

ร้านขายอะไหล่แห่งหนึ่งเปิดรายงานคำค้นหาแล้วพบว่า คนที่เข้ามาหาสินค้าชิ้นเดียวกันพิมพ์มาไม่เหมือนกันเลยสักคน บางคนพิมพ์ ลูกปืนล้อ บางคนพิมพ์ แบริ่งล้อ บางคนพิมพ์ bearing รถยนต์ และอีกกลุ่มพิมพ์ แบริ่ง ล้อ ราคา แบบมีเว้นวรรคผิดที่ คำถามที่ตามมาคือจะทำหน้าเว็บกี่หน้าถึงจะครอบคลุมทั้งหมด และจะเขียนคำไหนลงไปโดยไม่ทำให้บทความอ่านแล้วสะดุด

บทความนี้จะตอบสามเรื่องให้จบในหน้าเดียว คือ คนไทยพิมพ์คำค้นกี่รูปแบบและแต่ละแบบต่างกันอย่างไร ควรรวมไว้หน้าเดียวหรือแยกหน้าโดยใช้เกณฑ์อะไรตัดสิน และควรเขียนคำแต่ละรูปแบบไว้ตรงไหนของหน้าจึงจะได้ผลโดยไม่กลายเป็นการยัดคีย์เวิร์ด ถ้าอยากเห็นภาพรวมของงานหาคีย์เวิร์ดทั้งชุด อ่านคู่กับ คู่มือหาคีย์เวิร์ดสำหรับธุรกิจ ได้

คีย์เวิร์ดไทยปนอังกฤษควรจัดการอย่างไร

เหตุผลที่ไม่ควรแยกหน้าตามตัวสะกดคือ หน้าที่เนื้อหาเหมือนกันเกือบทั้งหมดจะแย่งอันดับกันเอง สุดท้ายไม่มีหน้าไหนแข็งพอจะขึ้นได้ อาการนี้เรียกว่าการกินกันเองของคีย์เวิร์ด ซึ่งอธิบายไว้ละเอียดใน Keyword Cannibalization คืออะไร การรวมพลังไว้หน้าเดียวจึงได้ผลดีกว่าการกระจายเนื้อหาบาง ๆ ออกไปห้าหน้า

คนไทยพิมพ์คำค้นหากี่รูปแบบ

ก่อนตัดสินใจเรื่องโครงสร้างหน้า ต้องแยกให้ออกก่อนว่าคำที่เห็นในรายงานเป็นคนละรูปแบบของคำเดียวกัน หรือเป็นคนละคำที่บังเอิญคล้ายกัน ตารางนี้แยกรูปแบบที่พบบ่อยในธุรกิจไทย พร้อมตัวอย่างสมมติเพื่อให้เห็นภาพ

สังเกตว่าห้าแถวแรกคือคำเดียวกันในเจตนาเดียวกัน จึงควรอยู่หน้าเดียว ส่วนแถวสุดท้ายเจตนาต่างออกไปชัดเจน คนที่ค้นชื่อรุ่นคือคนที่เลือกเสร็จแล้ว จึงสมควรมีหน้าของตัวเอง นี่คือเส้นแบ่งที่ใช้ได้จริงมากกว่าการนับว่าตัวสะกดต่างกันกี่แบบ

เกณฑ์ตัดสินว่าจะรวมหน้าเดียวหรือแยกหน้า

ให้ตั้งคำถามเดียวกับทุกคู่คำที่สงสัย คือ ถ้าคนสองคนพิมพ์คำนี้ต่างกัน เขาอยากเห็นหน้าเดียวกันหรือไม่ ถ้าคำตอบคือใช่ ให้รวมไว้หน้าเดียวโดยไม่ต้องลังเล ถ้าคำตอบคือไม่ เพราะคนหนึ่งอยากดูราคาแต่อีกคนอยากดูวิธีใช้ นั่นคือสัญญาณว่าควรแยก

ยกตัวอย่างคลินิกทันตกรรม คำว่า จัดฟัน กับ orthodontic เป็นเรื่องเดียวกันและคนอยากเห็นหน้าบริการเดียวกัน จึงควรรวม แต่คำว่า จัดฟันใส กับ จัดฟันเหล็ก เป็นบริการคนละแบบที่ราคาและขั้นตอนต่างกัน จึงควรแยกหน้า เส้นแบ่งอยู่ที่เนื้อหาที่ต้องเขียน ไม่ได้อยู่ที่ว่าเป็นภาษาอะไร

• รวมไว้หน้าเดียวเมื่อ คำสองแบบหมายถึงสินค้าหรือบริการอย่างเดียวกัน เช่น ทับศัพท์กับคำอังกฤษของของชิ้นเดียวกัน
• รวมไว้หน้าเดียวเมื่อ ถ้าแยกหน้าแล้วต้องเขียนเนื้อหาซ้ำกันเกินครึ่งหน้า เพราะแปลว่าไม่มีอะไรใหม่จะบอก
• รวมไว้หน้าเดียวเมื่อ คำหนึ่งเป็นแค่คำสะกดผิดของอีกคำ ไม่มีความหมายใหม่เพิ่มเข้ามา
• แยกหน้าเมื่อ เจตนาต่างกัน เช่น คำหนึ่งเป็นคำถามว่าทำอย่างไร อีกคำเป็นคำที่คนพร้อมซื้อค้นหา
• แยกหน้าเมื่อ คำอังกฤษหมายถึงสินค้าคนละเกรดหรือคนละกลุ่มลูกค้า เช่น สายการค้าส่งกับสายปลีก
• แยกหน้าเมื่อ คุณจะเขียนรายละเอียดเฉพาะได้จริงอย่างน้อยครึ่งหน้า เช่น สเปก เงื่อนไข หรือขั้นตอนที่ไม่ซ้ำกับหน้าเดิม

จะรู้ได้อย่างไรว่าลูกค้าพิมพ์คำไหนจริง

คำที่ทีมงานใช้คุยกันในออฟฟิศมักไม่ใช่คำที่ลูกค้าใช้ค้นหา โรงงานเรียกสินค้าด้วยรหัสภายใน แต่ลูกค้าเรียกด้วยชื่อที่เห็นบนกล่อง ขั้นตอนด้านล่างคือวิธีเก็บคำจริงจากสิ่งที่คุณมีอยู่แล้ว โดยไม่ต้องซื้อเครื่องมือใหม่

เขียนคำแต่ละรูปแบบไว้ตรงไหนของหน้า

เมื่อรู้แล้วว่าคำไหนคือคำหลัก ขั้นต่อไปคือการวางคำลงในหน้าโดยให้ยังอ่านลื่น หลักง่าย ๆ คือ ตำแหน่งที่คนเห็นก่อนให้ใช้คำที่คนค้นมากที่สุด ส่วนคำรูปแบบอื่นให้กระจายอยู่ในเนื้อความที่มีบริบทจริง

ตัวอย่างการเขียนที่ทำได้จริงของร้านขายอุปกรณ์ทำเบเกอรี่ หัวข้อหลักใช้คำว่า พิมพ์อบขนม เพราะเป็นคำที่คนค้นมากที่สุด ย่อหน้าแรกเขียนว่า พิมพ์อบขนมหรือที่หลายคนเรียกว่าถาดเบเกอรี่ ส่วนคำถามพบบ่อยถามว่า พิมพ์ non stick ต่างจากพิมพ์ธรรมดาอย่างไร ผลคือครบทั้งสามรูปแบบโดยไม่มีประโยคไหนอ่านแล้วสะดุด รายละเอียดเรื่องตำแหน่งการวางคำอ่านต่อได้ที่ วางคีย์เวิร์ดตรงไหนในบทความ

ตัวอย่างการตัดสินใจจากสามธุรกิจไทย

สามกรณีสมมติด้านล่างเป็นตัวอย่างสำหรับอธิบายหลักการ ไม่ใช่เคสลูกค้าจริง แต่เป็นสถานการณ์ที่ธุรกิจไทยเจอบ่อยเมื่อคำหนึ่งคำมีหลายวิธีเขียน

• ร้านอาหารในกรุงเทพ พบว่าคนค้นทั้ง ร้านหมูกระทะ และ หมูกระทะ buffet และ mookata ทั้งสามคำหมายถึงร้านเดียวกัน จึงรวมไว้ในหน้าร้านหน้าเดียว ใช้คำไทยเป็นหัวข้อ แล้วใส่คำว่า mookata ไว้ในย่อหน้าที่อธิบายว่ารับลูกค้าต่างชาติด้วย
• คลินิกความงาม พบว่าคนค้น ฉีดฟิลเลอร์ กับ filler ใต้ตา และ ฟิลเลอร์ร่องแก้ม สองคำแรกเป็นคำเดียวกันจึงรวม ส่วนคำที่สามระบุตำแหน่งบนใบหน้าชัดเจนและมีราคาต่างกัน จึงแยกเป็นหน้าบริการของตัวเอง
• โรงงานผลิตบรรจุภัณฑ์ พบว่าฝ่ายขายเรียกสินค้าว่า ถุงลามิเนต แต่ลูกค้าองค์กรค้นด้วย laminated pouch และร้านค้าปลีกค้นด้วย ถุงซิปล็อค พิมพ์ลาย จึงทำหน้าหลักด้วยคำไทยที่มีคนค้นมากที่สุด แล้วเขียนหน้าแยกสำหรับสายองค์กรที่มีเนื้อหาเรื่องขั้นต่ำการสั่งและสเปกฟิล์มซึ่งไม่ซ้ำกับหน้าเดิมเลย

จุดร่วมของทั้งสามกรณีคือ การแยกหน้าเกิดขึ้นเพราะมีเนื้อหาใหม่จะเขียนจริง ไม่ได้เกิดเพราะตัวสะกดต่างกัน ถ้าลองร่างหัวข้อของหน้าที่คิดจะแยกแล้วพบว่าเขียนได้เหมือนหน้าเดิมเกือบทั้งหมด ให้ยกเลิกแล้วเอาเนื้อหานั้นไปเสริมหน้าเดิมแทน

สิ่งที่ไม่ควรทำ

ความผิดพลาดเรื่องนี้ส่วนใหญ่ไม่ได้มาจากความตั้งใจจะโกง แต่มาจากความเข้าใจว่ายิ่งใส่คำครบยิ่งดี ซึ่งเป็นแนวคิดที่ใช้ไม่ได้แล้วและทำให้หน้าเว็บอ่านยากขึ้นด้วย

• ใส่ลิสต์คำค้นทุกตัวสะกดต่อกันไว้ท้ายหน้า เป็นรูปแบบที่คนอ่านเห็นแล้วรู้สึกทันทีว่าหน้านี้ไม่น่าเชื่อถือ
• สะกดผิดโดยตั้งใจในหัวข้อหลักเพื่อรับคำที่คนพิมพ์ผิด ทำให้หน้าดูไม่เป็นมืออาชีพในสายตาลูกค้าที่มาถึงหน้าจริง
• ซ่อนคำไว้ด้วยสีเดียวกับพื้นหลังหรือย่อขนาดจนมองไม่เห็น เป็นการจงใจแสดงเนื้อหาให้เครื่องมือค้นหาต่างจากที่คนเห็น
• แปลชื่อสินค้าเป็นอังกฤษทั้งเว็บทั้งที่ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นคนไทยและค้นด้วยคำไทย ทำให้พลาดคำที่มีคนค้นมากที่สุดไปเลย
• สร้างหน้าใหม่ทุกครั้งที่เห็นคำใหม่ในรายงาน จนภายในหนึ่งปีมีหน้าเนื้อหาซ้ำกันหลายสิบหน้าที่ต้องมาตามรวมทีหลัง
• เขียนคำทับศัพท์แบบเดียวตลอดทั้งเว็บทั้งที่คนไทยเขียนได้หลายแบบ เช่น เขียน แบตเตอรี่ อย่างเดียวโดยไม่เคยเขียน แบต เลยสักครั้ง
• ใส่คำภาษาอังกฤษใน alt ของรูปทุกใบเพื่อเก็บคำให้ครบ ทั้งที่ alt มีหน้าที่บรรยายภาพให้คนที่ใช้โปรแกรมอ่านหน้าจอ

ตรวจหน้าเดิมที่เขียนไปแล้วภายในสามสิบนาที

ถ้าเว็บของคุณมีหน้าอยู่แล้วหลายสิบหน้า ไม่ต้องรื้อใหม่ทั้งหมด ให้ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงตรวจตามลำดับนี้ แล้วแก้เฉพาะจุดที่เจอปัญหาชัดเจนก่อน

1. 1ค้นในเว็บตัวเองด้วยคำหลักแต่ละรูปแบบ ถ้าเจอหน้าของตัวเองมากกว่าสองหน้าที่เนื้อหาคล้ายกัน ให้จดไว้เป็นคู่ที่ต้องรวม
2. 2เปิดรายงานคำค้นหาแล้วดูว่าคำรูปแบบไหนพาคนเข้ามาจริงมากที่สุด ถ้าคำนั้นยังไม่อยู่ใน title ของหน้าที่เกี่ยวข้อง ให้แก้ title ก่อนเป็นอันดับแรก
3. 3เลือกหน้าที่จะเก็บไว้เป็นหน้าหลักหนึ่งหน้าต่อหนึ่งกลุ่มคำ โดยเลือกหน้าที่มีเนื้อหาละเอียดที่สุดหรือมีคนเข้ามากที่สุด
4. 4ย้ายเนื้อหาที่ไม่ซ้ำจากหน้ารองมาเติมในหน้าหลัก แล้วทำลิงก์จากหน้ารองมาที่หน้าหลักเพื่อไม่ให้คนที่เข้ามาแล้วหลงทาง
5. 5เพิ่มคำถามพบบ่อยหนึ่งถึงสองข้อในหน้าหลักที่ใช้ภาษาพูดของลูกค้า เช่น คำทับศัพท์หรือคำผสมที่เจอในแชท
6. 6จดวันที่แก้ไว้ในตารางของคุณ แล้วกลับมาดูรายงานคำค้นหาอีกครั้งหลังผ่านไปหกถึงแปดสัปดาห์ เพื่อดูว่าคำรูปแบบใหม่เริ่มเข้ามาหรือไม่

สิ่งที่ควรคาดหวังจากการตรวจรอบนี้คือความชัดเจนว่าหน้าไหนเป็นเจ้าของคำกลุ่มไหน ไม่ใช่การเห็นอันดับขยับทันที การเปลี่ยนแปลงในรายงานคำค้นหามักใช้เวลาหลายสัปดาห์กว่าจะเห็นแนวโน้มที่เชื่อถือได้

คำถามที่พบบ่อย

สรุป

คนไทยพิมพ์คำค้นหาหลายรูปแบบเป็นเรื่องปกติ และไม่ใช่ปัญหาที่ต้องแก้ด้วยการสร้างหน้าให้ครบทุกตัวสะกด สิ่งที่ต้องทำคือแยกให้ออกว่ารูปแบบไหนคือเจตนาเดียวกันแล้วรวมไว้หน้าเดียว เลือกคำที่ลูกค้าใช้มากที่สุดเป็นคำหลักของหัวข้อ ปล่อยให้คำรูปแบบอื่นปรากฏในย่อหน้าและคำถามพบบ่อยอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วกลับมาดูรายงานคำค้นหาทุกไตรมาสเพื่ออัปเดตตารางคำของตัวเอง เท่านี้ก็ครอบคลุมได้ทั้งคำไทย คำทับศัพท์ และคำอังกฤษโดยไม่ต้องเสี่ยงกับการยัดคีย์เวิร์ด